1.Szacuje się, że już co dziesiąty nastolatek ma epizody pozwalające stwierdzić u nich depresję.

Zaburzenia depresyjne u dzieci wbrew pozorom niewiele różnią się od objawów tej choroby u dorosłych. Mogą to być m.in.: długotrwałe obniżenie nastroju, zaburzenia lękowe, drażliwość wycofywanie się, poczucie bezsensu życia. Jednak w przeciwieństwie do osób dorosłych u dzieci mogą się nasilać zachowania agresywne, destruktywne, autodestrukcyjne i buntownicze.

2.Nie można stwierdzić jednoznacznie, co jest przyczyną depresji naszego dziecka.

Może być ona bardzo różna. Wywołuje ją jakaś trauma, dramatyczne zdarzenie. Częściej jednak długotrwały stres ( szkoła, rówieśnicy, sytuacja domowa). Naukowcy podkreślają też znaczenie czynników genetycznych.

3.Nie można bagatelizować stanu rzeczy, niezależnie od sytuacji.

Ono samo najczęściej nie potrafi nawet mówić o swoich dolegliwościach, niepokoju. Trzeba więc zgłosić się z nim do pedagoga szkolnego lub do poradni psychologicznej. Inaczej zły stan będzie się pogłębiał. A nie jest tajemnicą, że pozostawiony samemu sobie młody człowiek miewa myśli samobójcze. Dlatego nie mówmy do niego: „ Ogarnij się”, Weź się w garść” i „ Nie histeryzuj”, tylko pomóżmy. Jeszcze jedno agresja nastolatka nie jest zawsze wymierzona w nas. To może być właśnie wołanie o pomoc.

4.Leczenie to połączenie leków i psychoterapii.

Warto wiedzieć, że efekty działania przepisanych lekarstw przychodzą po 2-4 tygodniach.

Więcej informacji

www.twarzedepresji.pl

Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji Itaka 22 654 40 41