Wychowanie dziecka to skomplikowany proces, którego rodzice uczą się przez całe życie, przechodząc przez kolejne fazy rozwoju. Wychowanie jest sztuką bardzo trudną i niezwykle subtelną. Składa się na nią wiedza, doświadczenie, dużo zdrowego rozsądku i oczywiście dużo miłości. Istotnym elementem tego procesu jest również głęboka refleksja nad tym, czego potrzebuje dziecko.

Wychowanie bez popełniania błędów jest mitem. Nic takiego nie istnieje. Rodzice są ludźmi. Mimo dobrej woli i chęci popełniają błędy i nie wiedzą wszystkiego.

Aby zmienić relacje z dzieckiem, często należy zacząć od zmiany swojej postawy i zachowania, ponieważ skuteczność wychowania w znacznym stopniu zależy od osoby wychowującej. Spokojna rozmowa, rzeczowe artykułowanie próśb, wyrozumiałość, szacunek to najlepszy sposób dotarcia do dziecka.

Skuteczne wychowanie nie może mieć miejsca, jeśli wychowujący nie opiera go n jasnym i czytelnym systemie wartości.

W procesie wychowanie warto też zwrócić uwagę na:

  • Eliminowanie krzyku . Konflikty z dzieckiem często są powiązane z trudnościami emocjonalnymi rodziców i brakiem konstruktywnej komunikacji. W codziennym dialogu z dzieckiem dominują wtedy nadmiarowe reakcje, podniesiony ton i krzyk.
  • Minimalizowanie kar, które tak naprawdę niczego nie rozwiązują, wręcz przeciwnie, bo agresja rodzi agresję i im częściej rodzic będzie się do takich metod uciekać, tym bardziej jego dziecko będzie złe, zawzięte i będzie mocniej się sprzeciwiać. Zamiast krzyczeć i narzucać, lepiej rozmawiać na wszystkie tematy, przy różnych okazjach. Przede wszystkim słuchając go i korzystając z każdego momentu, kiedy chce mówić o sobie i swoich sprawach, nie krytykując tego, co mówi, doceniając jego własne myślenie i wyrażając zrozumienie da uczuć, które przeżywa. Tylko w ten sposób można rozpocząć proces zmian zachowań trudnych dla rodzica i samego dziecka.
  • Zdrowe rozmawianie. Należy przestać mówić do dziecka wyłącznie z pozycji tego, który zawsze wszystko wie lepiej. Należy również zastąpić język władzy i autorytetu językiem porozumienia. Z ust rodzica nie powinny padać obraźliwe dla dziecka i ośmieszające zdania, wyzwiska, czy też porównywania do innych.

                                                                                Opracowała: A. Wałęsa