Zjawisko stresu pourazowego zostało zdefiniowane całkiem niedawno. Początkowo badacze problemu uważali, że zdarza się ono jedynie u osób dorosłych, ale obecnie wiadomo,  że problem równie często dotyczy dzieci i młodzieży. Jak powinna przebiegać praca z uczniem dotkniętym tym zespołem?

Co chroni, a co potęguje?

Wśród czynników chroniących badacze problemu wymieniają: dobre funkcjonowanie rodziny, wyższy poziom intelektualny dziecka, niezaburzone zdrowie psychiczne matki. Czynnikami ryzyka są natomiast cechy osobowości, indywidualne cechy neurofizjologiczne i deficyty rozwojowe.

Czynniki powodujące ujawnienie się objawów zespołu stresu pourazowego:

  • Sposób odbierania bodźców
  • Atrybuty pamięci
  • Ekspresja uczuciowa
  • Sposób zachowania
  • Możliwości werbalnego wyrażania uczuć
  • Związki emocjonalne z otoczeniem

Charakterystyczne symptomy i zachowania

  • Często wspomina traumatyczne zdarzenie, ale rzadko o nim mówi
  • Zaburzenia snu
  • Unika sytuacji, osób i obiektów, które przypominają mu negatywne przeżycie
  • Rozdrażnienie
  • Pobudzenie
  • Występowanie napadów fizycznej agresji
  • Zaburzenia koncentracji
  • Niskie poczucie własnej wartości
  • Problemy w relacjach
  • Wroga, nacechowana barkiem zaufania postaw wobec świata
  • Rozpacz i poczucie beznadziejności
  • Nadmierna aktywność
  • Wycofanie i bierność
  • Zaburzenia lekowe
  • Stany depresyjne
  • Zachowania ryzykowne
  • Autodestrukcja
  • Uzależnienia
  • Próby samobójcze
  • Objawy fizjologiczne

Dekalog skutecznego działania

  1. Zainicjuj rozmowę z rodzicami
  2. Twórz pozytywny klimat i buduj poczucie bezpieczeństwa
  3. Dostosuj poziom rozmowy do możliwości dziecka
  4. Nie ponaglaj
  5. Nie rzucaj słów na wiatr
  6. Wykorzystaj walory arteterapii
  7. Pomóż dziecku odbudować poczucie bezpieczeństwa
  8. Współpraca z terapeutą
  9. Bądź dobrym obserwatorem
  10. Stymulacja

 

Opracowała : Agnieszka Wałęsa